ZMARTWIENIA !!!

Witam, nie miałam z kim iść na wesele swojej siostry. Moja klientka,( jestem kosmetyczką) wpadła na pomysł, żebym poszła na wesele z jej bratem i byśmy udawali parę.Nie byłam przekonana do tego pomysłu, ale w końcu się zgodziłam. Na parę dni przed weselem spotkaliśmy się i omówiliśmy wersje dla mojej rodziny. Na tym spotkaniu zrobił na mnie ogromne wrażenie. Pojechaliśmy na to wesele, przy mojej rodzinie udawaliśmy parę. Bardzo wczułam się w rolę, ostatniej nocy doszło między nami do czegoś.Gdy wróciliśmy,zapytał mnie co teraz będzie między nami, a ja powiedziałam że nic. Jeszcze przez parę dni odzywał się, ale zamilkł. Teraz wiem, że nie powinnam mu tego mówić, i że go kocham. Ale on nie chcę, że mną rozmawiać, co mam zrobić

No tak, "nie chcę że" tobą rozmawiać i ma rację. Potraktowałaś go "per noga" i poczuł się fatalnie. Zakładam, że jesteś bardzo młodziutka i w sytuacji, która wydawała ci się wyjątkowo trudna, postąpiłaś bezmyślnie. I tylko do tego się przyznając, możesz wszystko naprawić. Swoją drogą nie rozumiem po jaką cholerę mieliście udawać parę - to nie czasy saskie, gdzie kobieta, która pokazywała się z mężczyzną, musiała być jego żoną albo narzeczoną. Wiele razy chodziłam na wesela z przyjaciółmi jako przyjaciółka, osoba towarzysząca i tyle. Nie wiem, czy będzie cię stać na to, by po prostu zmusić go do spotkania i powiedzieć to, co ja tobie teraz, czyli przyznać się do chwilowej głupoty i zamotania, może wstydu. Niestety to jedyna droga do sukcesu.

A mnie zastanawia dlaczego mieliście udawać parę? Jest to dla mnie dość dziwne, nie mógł być po prostu twoją os. towarzyszącą? no ale cóż, jedynym racjonalnym postępowaniem jest zmuszenie go do rozmowy i przyznania się do popełnionego przez Ciebie błędu.