ZMARTWIENIA !!!

Od jakiegoś czasu nic mnie nie cieszy...odcinam się od przyjaciół, mam wrażenie że je denerwuje. Mam też małe problemy z samooceną- szanuję się ale czasami sama siebie denerwuje. Mam 16 lat i chodzę teraz do ostatniej klasy gimnazjum, szkolę już wybrałam. W domu też nie bardzo się układa wychowują mnie dwóch braci i bratowe...moi rodzice zmarli na raka(mama kiedy miałam 6 lat, a tata 2 lata temu)...czasami w chwilach bezsilności pytam Boga czemu mi ich odebrał...Jeszcze niedawno nie było tak źle, ale teraz... moja bratowa jest w ciąży (5miesiąc) a mamy taki sam charakter wiem że nie powinnam próbuję się powstrzymać...ale ona sama mnie się czepia że nie zdjęłam ciuchów z linki,że nie pomyłam naczyń, nie wyjęłam masła z lodówki, itd czasem nie wytrzymuję i podnoszę głos i kłótnia... potem idę do pokoju się w nim chowam i płaczę...jestem wrażliwą osobą a ostatnio mam wrażenie że wszystkim przeszkadzam,dlatego też kiedy wracam ze szkoły idę do pokoju i tam siedzę, w salonie też czasem siedzę ale zazwyczaj dochodzi do sprzeczek...Nie chcę się kłócić z nimi,nie chce ich ranić,ale czasem nie umiem nad sobą panować. Czuję że jestem spięta ba ja to wiem...Chce się zmienić, tylko od czego zacząć? Chciałabym aby było jak dawniej...

W Twoim wieku każdy miewa depresję, to normalne. Ty dodatkowo straciłaś oboje rodziców, co nie ułatwia sprawy. Najważniejsze jes to, że nie powinnas siebie obwiniać. Jesteś jaka jesteś, rodzina Cię kocha i nic tego nie zmieni. Dziękuj Bogu, czy komuś innemu, w kogo wierzysz, że masz braci i bratowe, ktorzy otoczyli Cie opieką. Usiłują zastępować Ci rodziców, są upierdliwi tak samo jak rodzice i trzeba się z tym pogodzić. Mnie wychowywała tylko mama, która z kolei nie mogła sobie ułożyć życia i miała licznych facetów, którzy mieszkali z nami jeden po drugim. Brzmi strasznie? Wcale nie. Bardzo lubiłam tych jej "dobiegaczy", byli dla mnie mili, mieliśmy fantastyczny kontakt. Wszystko ma swoje dobre strony. Za każdym razem kiedy jest Ci źle pomyśl o tym co by było, gdybyś po odejściu Rodziców została całkiem sama, gdyby nie było braci. Wygrałaś los na loterii, masz szczęście w nieszczęściu. Depresja Ci minie, to mogę zagwarantować. A zobaczysz jaka nagle staniesz się potrzebna jak zostaniesz ciocią. I jaka wielka będzie Twoja radość jak się pewnego dnia okaże, że twoja bratanica/bratanek kocha Cie tak samo jak własną mamę albo nawet bardziejJa tak miałam ze swoim przyrodnim bratem. Mój tata ożenił się po raz drugi i urodził mu się synek, miałam wtedy 9 lat. Moja macocha przy każdej okazji robiła ze mnie nianię dla swojego dziecka. Efekt - Michałek pokochał mnie nad życie. Ty też pewnego dnia zobaczysz, że liczna rodzina, choć upierdliwa i niepełna, bo bez rodziców, jest świetną sprawą. A depresję trzeba przeczekać, przepłakać. Pamiętaj, nie zmieniaj się, nie masz powodu

koleżanka ma racje depresja minie ale najważniejsze to się nie zadręczać i nie obwiniać samej siebie bo to jest najgorsze wiem bo sama miałam depresję w 2 klasie gimnazjum dość długo to trwało ale jest już lepiej pozdrawiam

Mam do was proźbe od jakiegoś czasu ciągle kręci mi się w głowie do tego czuje sie jakbym nie była sobą nie wiem co sie ze mną dzieje ściska mnie strasznie brzuch mam skierowanie do neurologa i prsychologa ale po prostu ciężko mi co kolwiek robic wychodzic na dwor czy co kolwiek robic bo czuje sie nie sobą. Częste mam bóle głowy i do tego jeszcze mam zimne ręcę cały czas nie wyrabiam juz prosze pomóżcie mi.

do tego jeszcze takie pytanie. Czy to może być depresja?

Xsan, to nie są przelewki. Zamiast tracić czas na psychologa, czyli SPYCHOLOGA albo PSYCHOLA - pójdź do psychiatry. Użyłaś tu bodaj dwa razy określenia "nie czuję się sobą", co naprowadza na stan, w jakim możesz być. Nie denerwuj się jednak, od takiej przypadłości nikt jeszcze nie umarł i raczej nie wpadł w depresję. Z grubsza można to nazwać "stanami lękowymi". Mętlik w głowie, niechęć do wychodzenia z domu, "oderwanie się" od własnego ciała, czasem dochodzi do tego obsesyjna konieczność, by np. meble w domu były zawsze w tym samym położeniu, inaczej dopada człowieka strach czy niepewność... Jeśli coś takiego Cię nęka, zgłoś się do dobrego psychiatry, wyciągnie Cię z tego

Na pewno filar Twoich problemów zaczyna się od straty mamy- na przełomie 6 roku życia trudno o prawidłowe procesy rozwoju dziecka, gdy traci mamę. Gdy jakiś etap rozwoju się zaburzy, trudno, by kolejne wiodły się prawidłowo. Śmierć taty również jest bardzo ciężkim wydarzeniem. Co więcej, brak zrozumienia i wsparcia przy najbliżej rodzinie, jaka Ci została na pewno potęguje problem. Potrzebujesz psychoterapii bo rozwiązać wiele wypartych ze świadomości problemów. Bardzo trudne będzie pogodzenie się ze stratą rodziców i zaakceptowanie tego. Przed Tobą długa droga i życzę powodzenia

Be stron and go further

Ostatnio wysyłałam kuzynce ten post

TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ LINKI. DARMOWA REJESTRACJA

miała podobne odczucia i samopoczucie. Postawiła na profesjonalną pomoc na terapii online, widać po niej zmiany w zachowaniu, docenianie chwili i nawet szczery uśmiech

W dzisiejszych czasach to bardzo "normalne" tak się czuć.